هرچه در ملک جهانست چه ظاهر چه خفی

چکه شعاع از مه و رنگ از گل و بوی از عودست

فضله مجلس ایشان چو به یغما دادند

گفت رضوان بر ما چیست همین موعودست

همه در نسبت این هر دو نظر مردودست

تیغشان گر افق صبح شود غوطه خورد

در زمین ظل زمین اینک ابدا ممدودست