گفت رضوان بر ما چیست همین موعودست

مردی و مردمی از هر دو چنان منتشرست

چکه شعاع از مه و رنگ از گل و بوی از عودست

فضله مجلس ایشان چو به یغما دادند

هرچه در ملک جهانست چه ظاهر چه خفی

همه در نسبت این هر دو نظر مردودست

تیغشان گر افق صبح شود غوطه خورد