ز لطف او مرگ اندیشه کرد کلک شکر

بر عطیت او ملک دهر مختصرست

چو لطفش آید پتیاره زمانه هباست

چو قهرش آید اقبال آسمان هدرست

از آن قبل که نهان دلش همه شکرست

ز بهر خدمت اندیشه ای که در دل اوست

ز پای تا به سرش صد میان با کمرست