از آن قبل که نهان دلش همه شکرست

چو لطفش آید پتیاره زمانه هباست

چو قهرش آید اقبال آسمان هدرست

ز لطف او مرگ اندیشه کرد کلک شکر

ز بهر خدمت اندیشه ای که در دل اوست

ز پای تا به سرش صد میان با کمرست

ایا زمانه مثالی که از سیاست تو