چو عالمی ز زمانه زمانه بر خطرست

ز بهر خدمت اندیشه ای که در دل اوست

ز پای تا به سرش صد میان با کمرست

ایا زمانه مثالی که از سیاست تو

تویی که معده آز از عطات ممتلی است

تویی که دیده بخل از سخات بی بصرست

سحاب دست ترا جود کمترین باران