مه مگر کور و آفتاب کرست

مه و خورشید شوخ و بی شرمند

تا چرا بر سر توشان گذرست

جود تو آن شنیده این دیده

به حقیقت بدان که مثل تو نیست

زیر گردون مگر که بر زبرست

آمدم با حدیث سیرت خویش