کو خواجه کمالی که همی لاف علی زد

حلمش به گه عفو چنان عذرپذیرست

قهرش به دم خصم شود معرکه جویان

عزمش به گه قهر چنان گمشده گیرست

باری عمری کو به هنر صد چو مجیرست

ای بار خدایی که ز رای تو جهان را

آن صبح برآمد که ز خورشید گزیرست