آن صبح برآمد که ز خورشید گزیرست

کو خواجه کمالی که همی لاف علی زد

باری عمری کو به هنر صد چو مجیرست

ای بار خدایی که ز رای تو جهان را

انگشت اشارت به کمالت نرسد زانک

از پایه او هرچه نه قدر تو قصیرست

در ملک کمال تو همه چیز بیابند