ز نیکو گفت حالش بی نیاز است

ز گیتی التفاتش را ملالست

من ار گویم ثنا ورنه تو دانی

صبا را کمترین داعی نهالست

کسی را کاسمان نیکو سگالست

علو سده مدح تو آن نیست

که با آن فکرتی را پر و بالست