که با آن فکرتی را پر و بالست

ز نیکو گفت حالش بی نیاز است

کسی را کاسمان نیکو سگالست

علو سده مدح تو آن نیست

کسی چون در سخن گنجد که مدحش

نه در اندازه وهم و خیالست

خود ادراک تو بر خاطر حرامست