زانکه خود عید دو گیتی از وجودت خرمست

آتش جود ترا کز دود منت فارغست

آن سعادت باد هیزمکش که بیرون زین خمست

می نیارم گفت خرم باد عیدت، گو چرا

رایت عز تو بر بام بقا تا در گذر

طره شب نیزه فوج زمان را پر چمست