در خفیه گرنه عزم خروجست باغ را

گفتی که کارگاه حریر ملونست

سلطان دی به لشکر صرصر جهان بکند

بینی که جور لشکر دی چون جهان کنست

چون آبگیرها همه پر تیغ و جوشنست

نفس نباتی ار به عزب خانه باز شد

عیبش مکن که مادر بستان سترونست