چون آبگیرها همه پر تیغ و جوشنست

سلطان دی به لشکر صرصر جهان بکند

بینی که جور لشکر دی چون جهان کنست

در خفیه گرنه عزم خروجست باغ را

نفس نباتی ار به عزب خانه باز شد

عیبش مکن که مادر بستان سترونست

باد صبا که فحل بنات نبات بود