باد صبا که فحل بنات نبات بود

چون آبگیرها همه پر تیغ و جوشنست

نفس نباتی ار به عزب خانه باز شد

عیبش مکن که مادر بستان سترونست

مردم گیاه شد که نه مردست و نه زنست

از جوش نشو دیگ نما تا فرو نشست

از دود تیره بر سر گیتی نهنبنست