از جوش نشو دیگ نما تا فرو نشست

عیبش مکن که مادر بستان سترونست

باد صبا که فحل بنات نبات بود

مردم گیاه شد که نه مردست و نه زنست

از دود تیره بر سر گیتی نهنبنست

در باغ برکه رقص تموج نمی کند

بیچاره برکه را چه دل رقص کردنست