از دود تیره بر سر گیتی نهنبنست

باد صبا که فحل بنات نبات بود

مردم گیاه شد که نه مردست و نه زنست

از جوش نشو دیگ نما تا فرو نشست

در باغ برکه رقص تموج نمی کند

بیچاره برکه را چه دل رقص کردنست

کز دست دی چو دشمن دستور مدتیست