از برای پاسبان قصر او یعنی زحل

ریخته خونش چو خون خوشه انگور باد

تیغ زنگ از آب گیرد ملک نقصان از غرور

زین سپس رایش به ملک و جاه نامغرور باد

در نه اقلیم فلک تا روز هر شب سور باد

مشتری را از شرف دولت سرای طالعش

چون کلیم الله را خلوت سرای طور باد