تیغ زنگ از آب گیرد ملک نقصان از غرور

در رکابش ز اختران پیوسته صد مذکور باد

هرکه همچون دانه انگور با او شد دودل

ریخته خونش چو خون خوشه انگور باد

زین سپس رایش به ملک و جاه نامغرور باد

از برای پاسبان قصر او یعنی زحل

در نه اقلیم فلک تا روز هر شب سور باد