همه بی خار همی زاید ورد

بر جهان ای ز جهان جاه تو بیش

همتت سایه از آن سان گسترد

که در آن سایه کنون مادر شاخ

با رهت کان نه به اندازه ماست

با هوای تو کز او نیست گزرد

بر توان آمدن از دریا خشک