ای ملک ستانی که ز درگاه تو برخاست

هرگز طرف دامنش از عار تر آمد

وز هرزه روی سر چو به هر جای فرو کرد

یک سال زغن ماده و یکسال نر آمد

هر مرغ که در عرصه ملکی به پر آمد

من بنده کز این پیش نزد زخم درشتی

گردون که نه احوال من او را سپر آمد