از تو نگزیرد که تو در قالب عالم

پاینده تر از نقش حجر بر حجر آمد

اقبال ز توقیع تو نقشی بنمودش

هرلحظه که بر غرفه سمع و بصر آمد

جانی و یقین است که جان ناگزر آمد

تا در مثل آرند که اندر سفر عمر

جان مرکب و دم زاد و جهان رهگذر آمد