اقبال ز توقیع تو نقشی بنمودش

از فضل تو آمد نه ز فضل و هنر آمد

جانم که درو نقش هوای تو گرفتست

پاینده تر از نقش حجر بر حجر آمد

هرلحظه که بر غرفه سمع و بصر آمد

از تو نگزیرد که تو در قالب عالم

جانی و یقین است که جان ناگزر آمد