جانم که درو نقش هوای تو گرفتست

کز شکر تو کام همه شان پر شکر آمد

نظمی که در احوال من آمد همه وقتی

از فضل تو آمد نه ز فضل و هنر آمد

پاینده تر از نقش حجر بر حجر آمد

اقبال ز توقیع تو نقشی بنمودش

هرلحظه که بر غرفه سمع و بصر آمد