نظمی که در احوال من آمد همه وقتی

هرگز که نه تشریف توشان بر اثر آمد

انعام تو بر اهل هنر گرچه به حدیست

کز شکر تو کام همه شان پر شکر آمد

از فضل تو آمد نه ز فضل و هنر آمد

جانم که درو نقش هوای تو گرفتست

پاینده تر از نقش حجر بر حجر آمد