حواس ظاهر و باطن که منهیان دلند

که هرکه نام خداوند بر زبان راند

چو از دریچه گوش اندر آیدم به دماغ

دلم به دست نیاز از دماغ بستاند

یکی ز جمله هر دو گروه نتواند

که پیش خدمت او از دو پای بنشیند

چو دل درآرد و بر جای جانش بنشاند