چو دل درآرد و بر جای جانش بنشاند

حواس ظاهر و باطن که منهیان دلند

یکی ز جمله هر دو گروه نتواند

که پیش خدمت او از دو پای بنشیند

زهی بنای عقیدت که روزگار ازو

به منجنیق اجل خاک هم نریزاند

مگر هوای تو اصل حیات شد که قضا