خرد درو به تحیر همی فرو ماند

مگر هوای تو اصل حیات شد که قضا

برات عمر به توقیع او همی راند

خصایصی که هوای تراست در اقبال

به خواجگیم رسانید بخت و موجبش این

که روزگار مرا بنده تو می خواند

کجا بماند که اقبال تو به دست قبول