به خواجگیم رسانید بخت و موجبش این

برات عمر به توقیع او همی راند

خصایصی که هوای تراست در اقبال

خرد درو به تحیر همی فرو ماند

که روزگار مرا بنده تو می خواند

کجا بماند که اقبال تو به دست قبول

طرایف سخنم را همی نگرداند