طرایف سخنم را همی نگرداند

به خواجگیم رسانید بخت و موجبش این

که روزگار مرا بنده تو می خواند

کجا بماند که اقبال تو به دست قبول

چو مدحت تو برانگیزد اسب فکرت من

ز جوی قوت ادراک عقل بجهاند

چو پای من بود اندر رکاب خدمت تو