چو مدحت تو برانگیزد اسب فکرت من

که روزگار مرا بنده تو می خواند

کجا بماند که اقبال تو به دست قبول

طرایف سخنم را همی نگرداند

ز جوی قوت ادراک عقل بجهاند

چو پای من بود اندر رکاب خدمت تو

عنان مدت من چرخ برنگرداند