بر زبان رعد او تکرار ابجد می رود

دست اورا در سخا تشبیه می کردم به ابر

عقل گفت این اصل باری ناممهد می رود

پیش دست او هنوز اندر دبیرستان جود

خاک پایش را ز غیرت آسمان بر سنگ زد

تا به گاه چرخ موزون نامعدد می رود

گفت صراف قضا ای شیخ اگر ناقد منم