آفتابستی که سوی بعد ابعد می رود

وصف می کردم سمندش را شبی با آسمان

گفتم این رفتار بین کان آسمان قد می رود

گفت دی بر تیغ کوهی بود پویان گفتیی

ماه بشنید این سخن آسیب زد با منطقه

گفت آیا تا حدیث نعل و مقود می رود

ای جوان دولت خداوندی که سوی خدمتت