آمد ندا که بار دگر قلتبان رسید

آخر فلک ز مقدم من در دیار تو

آوازه درفکند که جاری زبان رسید

نی نی به سوی صدر هم از لفظ روزگار

کس را ز سرکشان زمانه نگاه کن

تا خام قلتبان تر از این مدح خوان رسید

این است و بس که از قبل بخت نیست شد