به یک قصیده غرا بخواه دستوری

نمی کند به پرستندگان خویش نظر

به مهر گفت که چون نیستت به کام جهان

در این هوس منشین روزگار خویش مبر

ز بارگاه خداوند تاج و زینت و فر

به شرم گفتم طبعم نمی دهد یاری

ز گفته تو اگر مدحتی بود در خور