جز فلک با کف پای تو نسودست رکاب

بر در خانه تقدیر توان زد مسمار

گر صبا از کف دست تو وزد همچو بهار

درم افشان دمد از شاخ برون دست چنار

جز عنان در کف دست تو نکردست قرار

خواستم گفت که خورشید به رایت ماند

گفت خورشید که با او سخن من بگذار