واوردمش چو تنگ شکر تنگ در کنار

با زلف تابدار دلاویز پر شکن

با چشم نیم خواب جهان سوز پرخمار

جستم ز جای و پیش دوید و سلام کرد

گفت از کجات پرسم و خود کی رسیده ای

چونی بماندگی و چگونست حال و کار

گفتم که حالم از غم تو بس تباه بود