تا زدم چشم ولی نعمت خود را دیدم

به یکی جوی پر از شیر فرو زد منقار

گرمی و تری آن شیر همانا که مرا

به سوی مغز همان لحظه برآورد بخار

بر نهالی به زر بر طرف صفه بار

گفت ای انوری آخر چه فتادست ترا

که فرو رفته ای و غمزده چون بوتیمار