که فرو رفته ای و غمزده چون بوتیمار

تا زدم چشم ولی نعمت خود را دیدم

بر نهالی به زر بر طرف صفه بار

گفت ای انوری آخر چه فتادست ترا

پیشتر رفتم و با خواجه به یکبار به شرح

قصه عشق کنیزک همه کردم تکرار

خوش بخندید و مرا گفت سیه کار کسی