وز همه نادره تر آنکه عطا خواست عطا

دست دلدار گرفتم شدم آنگه بیدار

نه ولی نعمت من بود و نه معشوقه من

راست من با تن خود خفته چو با سگ شنغار

تا بر خواب گزارنده گرو شد دستار

ویحک ای چرخ منم مانده سری پر سودا

از جهان این سر و سودا به من ارزانی دار