تا بر خواب گزارنده گرو شد دستار

نه ولی نعمت من بود و نه معشوقه من

راست من با تن خود خفته چو با سگ شنغار

وز همه نادره تر آنکه عطا خواست عطا

ویحک ای چرخ منم مانده سری پر سودا

از جهان این سر و سودا به من ارزانی دار

دور ادبار تو تا چند به پایان آرم