ویحک ای چرخ منم مانده سری پر سودا

راست من با تن خود خفته چو با سگ شنغار

وز همه نادره تر آنکه عطا خواست عطا

تا بر خواب گزارنده گرو شد دستار

از جهان این سر و سودا به من ارزانی دار

دور ادبار تو تا چند به پایان آرم

دور اقبال اگر هست بیار ای دیار