بیش چون زر نکنم در طلب زر رخسار

من برآنم که مدیح تو بخوانم برخاک

تا شود خاک سیه کن فیکون زر عیار

وانگهی زر بدهم کار چو زر خوب کنم

راست گویم چو کف راد گهربار تو هست

منت زر شدن خاک سیاهم به چکار

آفتاب فلک آرای تو بر جای بود