چشمی سوی یمینم و گوشی سوی یسار

گه طعنه ای ازین که رکابش دراز کن

گه بذله ای از آن که عنانش فرو گذار

من واله و خجل به تحیر فرو شده

تا طعنه که میدهدم باز طیرگی

تا بذله که می کندم باز شرمسار

شاگردکی که داشتم از پی همی دوید