شاگردکی که داشتم از پی همی دوید

چشمی سوی یمینم و گوشی سوی یسار

تا طعنه که میدهدم باز طیرگی

تا بذله که می کندم باز شرمسار

گفتم که خیر هست، مرا گفت بازدار

تو گرم کرده اسب به نظاره گاه عید

عید تو در وثاق نشسته در انتظار