تیریز کرد دست حوادث ز آستینت

زان صد یکی ز جمله انسان روزگار

کردت به خود گرامی و آن خود همی سزید

خود هرزه کار نبود سلطان روزگار

چون دامن تو دید و گریبان روزگار

از پشت دست پاره به دندان بکند چرخ

تا چون خوش آمدی تو به دندان روزگار