دل غمناک بود و جان رنجور

بیا تا کج نشینم راست گویم

که کژی ماتم آرد راستی سور

مرا الحق ز شوق خدمت تو

یکی زین کارگیران گفت می دان

که بحرآباد دورست از نشابور

چو اندر موکب عالی نرفتی