بر فراق توام چو سنگ صبور

وانکه من بنده بوده ام نه به کام

مدتی دیر از این سعادت دور

وین که در کنج کلبه ای امروز

تا بدانی که اختیاری نیست

خود مخیر کجا بود مجبور

به خدایی که از مشیت اوست