خود مخیر کجا بود مجبور

وین که در کنج کلبه ای امروز

بر فراق توام چو سنگ صبور

تا بدانی که اختیاری نیست

به خدایی که از مشیت اوست

رنج رنجور وشادی مسرور

که مرا در همه جهان جانیست