که این شرف اگر این بار از تو فوت شود

برو که خاطر تو نیست مرغ این انجیر

ولیکن ارچه چنین بود داعی شوقم

همی گریست به خون جگر چو ابر مطیر

به جان تو که درین جان برآیدم ز زحیر

اگرچه هست بضاعت بضاعت مزجاه

به بی نیازی خود منگر این ز من بپذیر