پر بیفکنده پای ز ابله ریش

باد بر سده تو هم نرسد

باد فکرت نه باد خاک پریش

وهم را بین که طیره برگشتست

ای توانگر ز تو بسیط زمین

وز نظیر تو آسمان درویش

بی تو رفتست ورنه در زنبور